Lieve Corey,
 
Ik had een treatment gevraagd voor onze zaak, (dieren speciaalzaak).

We hadden net verbouwd en in plaats van dat er meer klanten kwamen, kwamen er minder.
Toen kreeg ik het boek 'Open your mind to recieve' stom toevallig in handen (een vriendin die ik bijna nooit zie, maar die dag op het stand onmoette en waar ik toen koffie bij ging drinken (had het boek voor een paar dagen van een vriend geleend die het die avond weer op zou komen halen)
Ik bladerde er automatisch in, omdat het op de keukentafel lag en mijn vriendin even naar boven was.
Wat ik toevallig opensloeg was een soortgelijk verhaal van een vrouw die klaagde dat het treatment, wat ze had aangevraagd maar geen vorm aannam.

Ik realiseerde me toen, naar aanleiding van wat ik toen in dat boek las, dat ik meer kracht achter mijn verzoek had moeten zetten. Ik maakte toen onmiddellijk een voor ons flink bedrag over* naar Omni
en het treatment nam binnen een week een prachtige wonderbaarlijke vorm aan.

Onze zaak werd 'herontdekt'. Het is nu veel drukker dan ooit tevoren. En steeds komen er weer nieuwe klanten bij.
 
Jouw treatment had wel een hoop toevalligheden bij elkaar gebracht!
Het is een wonderbaarlijke ervaring om te zien hoe treament kan werken.
Ik sluit me aan bij de woorden van Hermance Ja, 'Het leven is wonderbaarlijk!'
 
A. van Tijn.

*niet dat me dat was gevraagd, maar het was mijn eigen keuze en de beste manier die ik kon bedenken

Lieve Corey en Hermance,

Graag wil ik jullie nogmaals het verhaal vertellen van een "spontane" genezing van een onverwerkte gebeurtenis uit mijn jeugd.

Op een dag vertelde mijn moeder dat mijn oud-onderwijzer erg ziek was en op sterven lag.
Hij was een bekende man in het dorp en ook ik had bij hem in de klas gezeten.
Deze voor haar een "gewone"mededeling, bracht bij mij geen direct merkbare reactie teweeg.
Totdat uren later terug naar huis op de fiets ineens een herinnering naar boven dreef, die ik diep weggestopt had.

Ik zag mezelf weer voor de klas staan waar hij vernederende woorden tegen mij sprak.
De klas gierde het uit en ik voelde mij totaal voor schut staan.
De beelden waren zeer levendig en ook de emoties kwamen weer omhoog.
Emoties die ik mezelf toen niet toestond om te voelen!
Ik was verrast van de trefzekerheid van de geest die mij dit alles voorschotelde op het moment dat ik alleen was.
Na jarenlang in een gesloten boekje in mijn geest te hebben gezeten kwam alles met alle detals weer naar boven.
Ook het beeld van mezelf dat ik na school aan niemand mijn verhaal kwijt kon,
niet aan mijn ouders, maar ook niet aan mijn broers of zusjes.
Mijn gevoelens zou ik vanaf dat moment helemaal nooit meer delen met iemand.
Ik zag dat ik op die leeftijd zo'n beslissing in mijn geest nam.

Nu op de fiets kon ik echter meerdere kanten van de situatie bekijken.
Ik kon zelfs de onmacht voelen waarmee de onderwijzer zich vergreep aan dat soort "pedagogische" praktijken.
En ik kon zien dat ik besloot om alles voor mezelf te houden, om dicht te gaan,
in plaats van heel boos en opstandig te worden of weg te lopen. Of erover te praten!
Blijkbaar was naar binnen keren voor mij toen de enige oplossing.

Ik zag ook dat er een tijdsgeest was waarin dit heeft kunnen gebeuren en dat er meer kinderen waren,
die last van hem gehad hebben. Er waren meer vernederingen in dat jaar in die klas.
Alles kwam als een film voorbij.
Ik zag ook dat hij nu, en wellicht zijn hele leven, last had van die daden en dat zijn ziel zich wilde bevrijden van die last.
Alsof zijn ziel bij mijn zieltje aanklopte, zo was ik met hem bezig en ging het proces maar door.

Ineens kwam het in mij op om hem te willen vergeven.
Daar was ik nog nooit opgekomen!!!
Nu ik zover was dat de hele gebeurtenis naar buiten mocht komen in mijn geest,
kon en wilde ik hem graag vergeven. Ik verlangde ernaar deze donkere plek licht te bieden,
en ik gunde hem nu ook een vrij en gelukkiger "ziele"leven.
Deze stevige karma-band mocht van mij losgemaakt worden! Ik voelde geen behoefte meer om alsnog boos te zijn
en oude wrok mocht oplossen en plaats maken voor liefde, hoe vreemd me dit ook toescheen in eerste instantie.
Die oude meester vergeven?

Maar het ging eigenlijk vanzelf, het vergeven, het verlangen maakte dat het gebeurde!
Ik voelde me opgelucht. Een paar dagen later was ik bij mijn oudste broer op bezoek.
En ineens was er de gelegenheid en heb ik hem het verhaal van de vernedering verteld.
De eerste die het hoorde!!! Het was een soort heilig moment, alsof iets zo lang gekoesterd en zo lang bij mij gebleven,
toch de wereld in wilde. Uit zijn kooi bevrijd!
En het was niet eens eng of schaamtevol om het te vertellen, het werd goed en met respect ontvangen.
Later heb ik het aan nog twee familieleden toevertrouwd en nu is het ook klaar.

Wat heel byzonder hierbij is, is dat een pijn in mijn rug weg is.
Deze zat er al een hele poos en met tussenpozen was hij schrijnend en heel voelbaar.
Soms ook was de pijn weg en heel erg op de achtergrond, meestal na een curusdag of workshop van Corey!
Nu bleek, een paar dagen na het vergeven, dat ik zoveel ruimte voelde in mijn rug, en dat er geen pijn meer zat!
Wat byzonder zoals dit allemaal met elkaar in verband staat.
En wat byzonder dat dit met mij mocht gebeuren.
Ik dank de genezende energie van liefde die zijn werk feilloos doet.
En ik dank Corey die mij leerde om mee te gaan met de stromen van die liefde.

Heel veel dank voor alles,
Omni Vriendin E.

Hoi lieve Corey en Hermance!

Dank je wel voor jullie lieve attente berichtjes steeds.
Ik ben aan het opknappen, draai weer op volle toeren, alleen mijn maag doet nog niet wat ik graag zou willen.
Dus als je mij wilt blijven meenemen in je treatment Corey, dan graag!

Heel veel liefs, ik kijk uit naar de Kerstworkshop!

Hart-groet D.H.